Il narratore rievoca la storia dello zio, Medardo di Torralba, che, combattendo in Boemia contro i Turchi, è tagliato a metà da un colpo di cannone. Le due parti del corpo, perfettamente conservate, mostrano diversi caratteri: la prima metà mostra un'indole crudele, infierisce sui sudditi e insidia la bella Pamela, mentre l'altra metà, quella buona, si prodiga per riparare ai misfatti dell'altra e chiede in sposa Pamela. I due viscconti dimezzati si sfidano a duello e nello scontro cominciano a sanguinare nelle rispettive parti monche. Un medico ne approfitta per riunire le due metà del corpo e restituire alla vita un visconte intero, in cui si mescolano male e bene.

Nel 1976 Italo Calvino riceve dalla «New York Times Review of Books» l'incarico di scrivere un articolo per spiegare al pubblico americano la situazione politica italiana a cavallo delle elezioni del 20-21 giugno, quando, dopo trent'anni, il Partito comunista sembra sul punto di insidiare il primato della Democrazia cristiana con uno storico "sorpasso". Calvino coglie l'occasione per valutare la situazione politica ed economica dell'Italia di quel tempo, in un momento di incertezza politica assoluta ma di sicuri e radicali mutamenti nella società. Rimasto inedito perchè - dopo aver ricevuto e discusso le puntuali osservazioni dell'editor della rivista, Robert B. Silvers - Calvino decise di lasciar perdere, nel testo che qui si presenta per la prima volta lo scrittore focalizza l'attenzione su un momento cruciale della storia del Paese - tra allargamento della democrazia, legge sul divorzio e stragismo -, e stupisce i lettori con una serie di osservazioni che suonano oggi lungimiranti e quasi profetiche, alternate alla narrazione di gustosi aneddoti e agli icastici ritratti di uomini politici, da Almirante a Berlinguer.

La dirompente passione di un timido segretario per una procace insegnante di ginnastica, fanatica di attività fisica, dà origine, in questo sorprendente racconto dell'autore di Cuore , a una storia maliziosa e ironica, che rivela nuovi insospettabili aspetti della narrativa di uno degli scrittori più amati dell'Ottocento italiano.

以「輕、快、準、顯、繁」作為文學標準，探索更好的美學與生活。
出版三十五週年，首度義大利文直譯。
驚喜收錄未曾公開的「第八講」手稿。
「蓋房子就像說故事。建築，就是說故事的藝術。」
──倫佐‧皮亞諾（Renzo Piano），巴黎龐畢度中心設計師、普立茲克建築獎得主
文學為何存在？想像從何而來？最後的傑作，總結就是起點。
本書是卡爾維諾在世最後一年受到哈佛大學諾頓講座邀請，為愛書人所寫下的六篇演講稿，透過五個主題「輕、快、準、顯、繁」闡述他眼中傑出文學所應具備的品質，因學博識廣，掌中乾坤大，論文學非但言之成理，而且妙趣橫生。第一講「輕」，引述盧克萊修、奧維德、昆德拉、卡夫卡等作品來詮釋立論；第二講「快」，敘述故事的節奏如何形成風格，風格何其重要；第三講「準」，舉證文學中精準之妙，從細節探無窮；第四講「顯」，說的是視覺意象及其背後的想像力，想像從何而來？如何讓想像凝結成明確的、可記憶的，且能自給自足以形表意的有形體？第五講「繁」，描述文學如何呈現世界的繁複性。新版收錄從未發表過的第八講，是日後在整理文件時發現的手稿，名為〈開頭與結尾〉，要怎麼寫才能維持主題的一致性？
一生不斷探索敍事藝術的邊界和可能性，卡爾維諾被譽為世界文壇的預言大師。起初是一本帶領讀者在最短時間內穿梭文學迷宮的大師鑑定課，進而傾訴對文學、宇宙的思索與展望，多年以來，這套文學標準整理術，甚至可以用來丈量美學和生活，令全球無數文學讀者與創作者怦然心動，視為啟蒙品味和創意的人生必讀經典。
時至今日，從文學到奇幻圖像到珠寶設計到建築到AI人工智慧，無數創作者依舊不停在卡爾維諾的作品中汲取靈感，化成結晶。
「我對文學的未來充滿信心，因為我知道有些事情唯有文學以其獨特手法能夠做到。」
──伊塔羅‧卡爾維諾（1923-1985）
這本書不僅是文學思考的智慧結晶，在大師的指引之下，文學煉金術將交由各位讀者延續至下一個千年。

ایتالو کالوینو قصه‌گوی چیره‌دستی است. او می‌گفت برای بهتر دیدن و زیستن راه‌های بی‌شماری را می‌توان آزمون کرد. یکی از این راه‌ها این است که بالای درخت زندگی کنیم. مثل «کوزیمو». حتا اگر پسر بارون باشی و وارث املاک و دارایی‌هایش. کوزیمو این کار را انجام می‌دهد و از نوجوانی بالای درخت زندگی می‌کند و تا پایان عمر از درخت پایین نمی‌آید. بهانهٔ او سخت‌گیری‌های خانواده است. سنت‌های دست‌وپاگیر زندگی اشرافی و مقررات خشک زمینی. او قانون منعطف و مرطوب جنگل را بیشتر دوست دارد و شگفت این که هر چه بیشتر از زندگی کلیشه‌ای زمینیان فاصله می‌گیرد، آمیزش او با جنبه‌های جزء زندگی زمینی بیشتر می‌شود. او از بالای درخت زمین را بهتر از بقیه می‌بیند.

کتاب حاوی روایت‌های مختلفی از حوادثی است که برای کوزیموی درخت‌نشین در طول مدت درخت‌نشینی‌اش رخ می‌دهد. عشق‌هایش، رفتارش و اندیشه‌اش. حوادثی که همیشه دور از ذهن می‌نماید ولی راوی با شیرینی تمام واقعی بودن حوادث را به خواننده تحمیل می‌کند هر چه که همیشه تاکید می‌کند باور کردنش سخت است. داستان در قرن هجده و نوزدهٔ اروپا روایت می‌شود. زمانی که از گوشه و کنار زمزمه‌های نواندیشی، روشنگری و به‌زیستی شنیده می‌شود. همان زمان که کم کم جمهوری بزرگ فرانسه شکل می‌گیرد، کوزیمو هم به فکر استقرار جمهوری درختستان می‌افتد. فرانسه با ناپلئون امپراطوری می‌شود و جمهوری درختستان هم هرگز تشکیل نمی‌شود. ناپلئون با کوزیمو دیدار می‌کند به زندگی او غبطه می‌خورد و می‌گوید: «دلش می‌خواست اگر ناپلئون نبود، کوزیمو بود». در کل می‌توان کتاب را گریز از همه گیری و پیش روی به سوی نوزیستی و به زیستی عنوان کرد. روایتی اومانیستی از یک طبیعت گرایی ناب و این دریک جمله کلیدی که کل کتاب را خلاصه می‌کند و تکرار می‌شود نمود پیدا می‌کند. این جمله جوابی است که برادر کوزیمو (راوی) به «ولتر» می‌دهد. جایی که این فیلسوف، شگفت زده می‌پرسد: این که برادر شما همیشه بالای درختها می‌ماند، برای این است که به آسمان نزدیک‌تر باشد؟ و پاسخ می‌شنود که «برادرم معتقد است که برای بهتر دیدن زمین باید کمی از آن فاصله گرفت.»

ایتالو کالوینو نویسنده ایتالیایی این کتاب را در سال ۱۹۵۷ نوشته است. در مقام مقایسه اگر ویکنت شقه شده، شوالیه ناموجود و علی الخصوص شهرهای نامریی را از این نویسنده خوانده باشید، احتمالا خواندن «بارون درخت نشین» شما را زیاد راضی نخواهد کرد. فضای وهم آلود و اساطیری شهرهای نامریی در این کتاب دیده نمی‌شود. بارون درخت نشین مانیفست زندگی است. زندگی دلخواه.

L'origine, lo sviluppo e la funzione della fiaba studiato dal grande narratore che ha portato a termine la prima grande raccolta organica del patrimonio favolistico italiano.

Parti en guerre contre les Turcs, le vicomte Médard de Terralba est fendu en deux par un boulet de canon. Néanmoins, sa moitié droite survit.
De retour sur ses terres, elle va se montrer d’une odieuse cruauté, faisant régner la terreur chez les habitants. Mais voici que l’autre moitié fait son apparition au pays…
Le vicomte pourfendu est une œuvre inépuisable, où la réflexion sur l’incomplétude de l’homme ne prend jamais le pas sur l’humour et les plaisirs de la narration.
Le vicomte pourfendu fait partie de la trilogie Nos ancêtres, qui comprend également Le baron perché et Le chevalier inexistant.

Que se passe-t-il lorsqu'un homme rentre de la guerre avec seulement la moitié droite de son corps ? Quelle vie peut-il espérer mener ? Quelle possibilité s'offre à lui quand sa seconde moitié réapparaît ? Et quelle morale doit-on tirer de cette histoire ? Vous le découvrirez en lisant l'histoire du vicomte Médard de Terralba qui est confronté aux deux parties de son être, l'une qui ne cherche qu'à faire le mal et l'autre qui pèche par excès de bonté. Conte philosophique qui fait la part belle à l'humour, ce récit permet d'approfondir l'étude du texte narratif, de travailler l'argumentation et de revoir les notions de merveilleux et de fantastique. Premier volet d'une trilogie, gageons que ce conte donnera aux élèves l'envie de connaître les deux autres.

Au cours d'une bataille contre les Turcs, Médard de Terralba, chevalier génois, est coupé en deux par un boulet de canon. Ses deux moitiés continuent de vivre séparément, fane faisant le bien, l'autre mutilant tout sur son passage.
Ce conte est pétri d'humour et de cynisme. Le monde imaginaire de Calvino où des doigts coupés indiquent la route à suivre, où les lépreux vivent heureux a pourtant toutes les couleurs du réel Et le Vicomte pourfendu prouve avec brio que la vertu comme la perversité absolues sont également inhumaines.

卡尔维诺用小说搭起迷宫，与读者你一起做文字和思想的游戏，正如情欲开放了男人和女人的时空，阅读，也让读者、作者和作品碎成万花筒里的玻璃，自由变幻着世界。繁华镜像之间，你是否看见了卡尔维诺的狡黠？

Una silloge di testi non narrativi di Italo Calvino: articoli apparsi su riviste e quotidiani, interventi a congressi, interviste, introduzioni,cataloghi, lettere... testi eterogenei per forma ma compatti per i temi trattati: dalla riflessione sul rapporto con il lettore al problema del tradurre, al legame con la tradizione e l'avanguardia.

La bizzarra storia del visconte Medardo di Terralba che, colpito al petto da una cannonata turca, torna a casa diviso in due metà (una cattiva, malvagia, prepotente, ma dotata di inaspettate doti di umorismo e realismo, l'altra gentile, altruista, buona, o meglio "buonista"). «Tutti ci sentiamo in qualche modo incompleti» disse Calvino in un'intervista «tutti realizziamo una parte di noi stessi e non l'altra.»

"Che cos'è oggi la città per noi? Penso d'aver scritto qualcosa come un ultimo poema d'amore alle città, nel momento in cui diventa sempre più difficile viverle come città." (Da una conferenza di Calvino tenuta a New York nel 1983) Città reali scomposte e trasformate in chiave onirica, e città diaboliche e surreali che diventano archetipi moderni di un testo narrativo altamente poetico.

'An indispensable writer ... Calvino, possesses the power of seeing into the deepest recesses of human minds and then bringing their dreams to life' Salman Rushdie
The difference between life and literature; the good intentions of holiday reading; the avante-garde; the fate of the novel; the fantastical; the art of translation: these are just some of the ideas in The Written World and the Unwritten World. A collection of essays, articles, interviews, correspondence, notes and other occasional pieces on writing, reading and interpreting books, this work gives us new insight into Italo Calvino's expansive, curious and generous mind.
Translated by Ann Goldstein

Oltre cento interviste distribuite nell'arco di quattro decenni: il più imponente corpus disponibile di autocommenti calviniani. L'effetto è quello di un grande cantiere autobiografico: un'autobiografia in progress, mobile e sfaccettata, costruita per successive espansioni. Un'autopresentazione simile a un prisma rotante che prende forma davanti ai nostri occhi, senza mai consentire una visione completa e stabilizzata. Proprio così, forse, Calvino avrebbe desiderato apparire: coerente ma non inerte, dinamico senza essere dispersivo, e intento a un'assidua costruzione di sé. Pur nella brevità del respiro consentito dalla forma intervista, queste pagine offrono una messe di osservazioni straordinariamente ricca. Sull'opera calviniana, ma anche sul genere romanzesco, sulla letteratura italiana, sul modo di leggere e sul ruolo dei lettori. E poi valutazioni politiche sulla storia italiana e numerose considerazioni su se stesso.

“In each other’s presence we became mute, would walk in silence side by side along the road to San Giovanni. To my father’s mind, words must serve as confirmations of things, and as signs of possession; to mine, they were foretastes of things barely glimpsed, not possessed, presumed.” —from The Road to San Giovanni
In these autobiographical essays, published after Italo Calvino’s death, the intellectually vibrant writer not only reflects on his own past, but also inquires into the very workings of memory itself. From the title essay’s lyrical evocation of the author’s relationship with his father, and a charming account of teenage years spent in the glow of the cinema screen, to Calvino’s reminiscences of his experiences in the Italian Resistance during World War II and of his years in Paris, to his declaration of purpose as a writer in the final essay’s visionary fragments, these five “memory exercises” are heartfelt, affecting, and wise.
“Brimming with Calvino’s beautifully crafted prose, dry humor, and continual questioning . . . Calvino has been very well served by his translator, Tim Parks.” —Observer